Afgelopen weekend was ik terug op de Loreley voor het Night of the Prog festival. Bij de naam Night of the prog denk ik automatisch terug aan 2009 en aan alles wat er toen na kwam. Aangezien dit de reden was om mijn blog op te starten en het verslag van de 2009 editie xe9xe9n van mijn eerste verslagen was kon een doorstart (kijken of het nu wel duurt) natuurlijk niet uitblijven.

Samen met Hans en Yvon vrijdagochtend vroeg naar Duitsland afgezakt. Het kon een vakantiedrukke vrijdag worden dus iets na zes uur de deur uit. Bleek niet helemaal nodig, waardoor wij voor twaalven via een opvallend minder steile weg dan voorheen tegen de Rijn aan reden bij het pittoreske St. Goar. De hotel eigenaar bleek veel vriendelijker dan over de telefoon en we waren er klaar voor. Na een eerste Duitse Weissen en pils konden we beginnen aan de klim. Overnachten in St Goar betekent nl. pondje naar st Goarshausen, kwartiertje lopen naar de voet van de berg en dan de klim van de buitencategorie, die er voor zorgt dat alle hotelovernachters lekker dorstig aankomen.

Muziek, want daar kwamen we voor. Wegens een onduitse late opening van de hekken en de lange rijen hoorden we de opening van Martigan van buiten de hekken. Dat klonk wel aardig. Binnengekomen, bleek dat deze band het vooral van zijn wel aardig klinken moest hebben, want de uitstraling van de band was niets te overtuigend. Een aardige opener.

Hierna kwam de Nederlandse afvaardiging van dit jaar te weten Sky Architect. Later dit jaar zien we ze weer op Progpower en ik denk zo, dat ze daar misschien niet heavy genoeg zijn. Het klonk goed, het is instrumentaal goed, ze komen aardig over, maar toch kon ik mijn aandacht er niet voor het volle uur bij houden. Kortom ik weet het niet en zal na Progpower mijn (voorlopig) eindoordeel vellen.

 En toen kwam Threshold. Stukken harder dan de voorgaande bands en met en zanger die liever tussen het publiek door rent dan op het podium staat (He Papie al in 1990) werden we voor het eerst dit weekend spontaan weggeblazen. Threshold is zo'n band waar ik niet alle CD's van heb, niet alle nummers van ken, maar telkens als ik ze live zie overdonderen ze weer. Gewoon een hele goede live band die nooit teleurstelt. 

Riverside was de volgende band. Zo goed als op Progpower 2004 zal ik ze nooit meer vinden, want toen had ik de enige CD, had ik ze nooit eerder gezien en was alles origineel en anders. Nu begonnen ze wel heel sfeervol en rustig, maar ging na een paar nummers de rem er vanaf en werd dit een verrassend goed optreden. Zelfs Hans was onder de indruk en dit was zeker niet bij elke band het geval.

Afsluiter en headliner van de vrijdagavond was het duitse Eloy. Zij hadden al 13 jaar niet meer opgetreden en speelden als laatste om een DVD met lichtshow op te kunnen nemen. De paar nummers die wij nog zagen klonken redelijk, maar niet meer dan dat. Het pontje en het hotel lonkten en na een snelle afdaling hoorden wij langs de oevers van de Rijn meer van hetzelfde en waren wij blij om ons bed op te zoeken na een lange dag.

Zaterdag scheen de zon vrijwel de hele dag. Dat was dus oppassen, verbranding en dorst lagen op de loer. Hiernaast werd ook nog eens geopend met de beste nieuwe band van de afgelopen 5 jaar Haken. Met een set die iets langer mocht zijn dan verleden jaar in Baarlo wisten zij weer net zo te overtuigen. Deze band verwerkt vele invloeden in hun muziek,maar weet er toch hele mooie en goed lopende nummers van te maken. Ik was blij ze weer gezien te hebben en ben al nieuwsgierig naar de nieuwe CD. Aangezien hun T-shirts en CD's werden verkocht bij de stand van weekend shirts bemand door Boerderij medewerkers, lijkt een spoedig bezoek aan Zoetermeer volgens mij al niet meer te missen.

Vandenplas is Duits en degelijk en vandaag dus ook. Ik ken alleen de eerste twee CD's (ze staan nu op meer) dus herkenning was er niet bij, waardoor de nummers na een uur wel wat op elkaar gaan lijken. Goed maar niet schokkend. Ze vervingen echter Moon Safari, dus zeker geen reden om te klagen.

De vierde en laatste duitse band van het festival was RPWL. Ik vind dit een typische CD band. Ik heb veel van ze op CD, maar live kunen ze nooit erg overtuigen. Grootste struikelblok hierbij is de zanger. Hij haalt het tempo uit de nummers, speelt mimiek en ging nu ook nog eens op de humoristische toer in het Duits. Ondanks deze haast dramatische mix op papier, was het misschien wel het beste concert dat ik ooit van ze heb gezien. Hard gelachen heeft het publiek, maar laten we het er maar op houden dat ons Duits niet hoogstaand genoeg is. Ik heb dit concert ook gebruikt om een kleine foto toer te maken dus bij deze:

IQ was de volgende band en hier was ik misschien wel het meest nieuwsgierig naar. Ik had ze al vaak bijna gezien, maar steeds ging het mis. Nu ging ik ze eigenlijk zien en was het een test voor het IQ weekend, later dit jaar in de boerderij. En viel het mee? eigenlijk niet. Zo matig als Hans en Yvon dit konden waarderen vond ik het niet, maar overtuigen deden ze zeker niet in mijn ogen. Opnieuw bleek de zanger een struikelblok. Op CD klinkt hij al apart, maar live kwam hij niet boven de band uit.  Ik weet niet of hij een slechte dag had, maar voor mij kwam er nu te weinig pit in het optreden. Ik dacht zeker niet te gaan later dit jaar, maar misschien bedenk ik mij nog. Dat de sfeer er bij ons in bleef kwam door het goede weer en het feit dat klagen altijd humoristischer is, dan complimenten uitdelen.

Toen begon het wegens technische problemen opvallend lange wachten op de hoofdact van het festival. Het was duidelijk dat vandaag de meeste mensen op Dream Theater zaten te wachten. Hans en ik bedachten dat het voor ons ook al zo'n 15 jaar geleden was, dus werd het weer eens tijd voor DT live. Dit is de eerste tour met de nieuwe drummer, dus die mocht een waanzinnig groot drumstel meenemen en helaas ook een solo verzorgen. Dan hebben we gelijk het enige minpuntje gehad (de solo, niet de drummer), want de setlist was erg goed en de presentatie ook. Natuurlijk mis je een paar favorieten na 12 CD's, maar toen Under Peruvian Skies voorbij kwam, moest ik toch weer aan Josy en ons samen tijdens DT in Rio denken, hoogtepuntje van het festival. Dream Theater speelde hard, strak en hebben gewoon zo veel goede nummers dat ze altijd wel een bezoek verdienen. Kortom daar ga ik in de toekomst weer vaker heen.

En dan is er nog een afsluiter om de leegstrrom geleidelijk laten verlopen. Anathema is behoorlijk populair en hun laatste CDeindigden hoog in verschillende jaarlijsten van 2010. Ook deze band had ik al vaak gemist, maar dat gaat mij in de toekomst niet gauw gebeuren. Wegens algehele vermoeidheid en de laatste overtocht konden of wilden wij niet tot het einde blijven, maar wat we zagen klonk heel goed en de presentatie is ook van hoog niveau. Perfecte afsluiting dus.

Wij zullen de line-up van Night of the Prog altijd in de gaten blijven houden. Hans begrijpt dat het voor hem moeilijk wordt om onder Prog een betere line-up bij elkaar te verzamelen, maar denkt ook aan een herhaling. Zelfs andere festivals op dezelfde lokatie moeten we in de peiling houden. twee weken eerder stonden Journey, Foreigner, Styx, Kansas, FM en anderen hier twee dagen, misschien wel net zo goed. Wat eind juli een oi/punk festival op deze lokatie moet is mij minder duidelijk.

1989 kende een koninginnedag om nooit te vergeten. De waarschijnlijk beste line-up ooit stond in de Rijnhal voor Aardschokdag. Naast hoofdact Queensryche in hun topjaren stonden o.a. melodische toppers House of Lords, Nederlands leukste live band Vengeance, de gitaarmuur van Leatherwolf,  het stevig hakkende Flotsam and Jetsam en de mannen met de maskers Crimson Glory.

Aan mijn vaste lezerskern moet ik misschien mijn excses aanbieden, maar ik stuur wel een e-mail.Het zijn drukke tijden geweest, met een vreemd WK, een verkorte vakantie en veel gemiste festivals.

Eerst was er het WK. Ik dacht een Braziliaanse indruk te kunnen geven, maar die was hetzelfde als hier. Nederland speelt niet flitsend, maar wint wel hun wedstrijden. De finale zag ik in Bologna op een hotelkamer, met zacht commentaar (volume begrenzer) in het Italiaan. Dat was dus geen succes en in 2014 ben ik er maar in Brazilixeb bij.

Wij waren onderweg naar Sorrento  onder Napels, toen in Sienna mijn telefoon ging. Het was werk, en xe9xe9n dag na de finale dacht ik voor wat revanche gesprekken, na mijn hilarische stroom van e-mails na de legendarische 2-1. Dit bleek niet het geval. Of ik snel weer naar huis/werk wilde komen. Ik moest het kantoor overnemen en heel veel reizen. Leuk natuurlijk maar waardeloos getimed. Weer zag mijn vakantie geen normaal einde, aangezien ik vanuit Napels naar huis vloog om een kleine week later weer terug te vliegen om naar huis te rijden. Josy en Tiago bleven in Sorrento, samen met Yvon die net was ingevlogen op Napels een dag voor ik vertrok.

Terug reden wij via Parma, waar wij op xe9xe9n week bij verrassing een leuk prog festival misten. Thuis kon ik Stonehenge / Cambridge Rock Festival/ Schollenpop / Waterpop vergeten wegens reizen voor werk. Deze zorgelijke trend dreigt zich voort te zetten met Elsrock, Night of the Prog en verschillende shows in de boerderij. Ik probeer nu in ieder geval  Progpower wel veilig te stellen.

Binnenkort weer gewone updates over muziek en meer.

Nederland heeft een reputatie in Brazilie die niet ver van de waarheid ligt. En die reputatie is aardig spelen in dee eerste ronde en in de knock-out het altijd opeens laten afweten. Wij weten allemaal dat dit waar is, maar in Nederland hebben we moeite om dit onder ogen te zien en verwacht de massa toch altijd weer te veel. Ik kreeg in Brazilie bij het inchecken voor mijn terugvlucht twee weken geleden de Veja. Dit is het grootste opinie weekblad in Brazilie en kende een WK special.

Alle landen werden doorgenomen en kregen een stempel. Bij Nederland stond verrassing. Favoriet stond er bij Argentinie, Engeland, Duitsland, Italie, Spanje en natuurlijk Brazilie. Het verhaal over Nederland ging over aanvallend voetbal en toonde wel een zekere sympathie. maar favoriet, nee dat toch niet.

En dan hebben we het geploeter tegen Denemarken gezien. Combinaties liepen niet, lange passes gingen zo maar uit en kansen werden nauwelijks gecreeerd. Wij Nederlanders waren behoorlijk ontevreden, maar de Braziliaaanse pers keek iets neutraler. Natuurlijk speelde Nederland niet groots, maar winnen van Denemarken met 2-0 telt gewoon en de tweede helft gaf toch wel wat goede indrukken. Niet zo verrassend allemaal dus.

De Bavaria babes hebben de kranten in Brazilie ook gehaald. De Fifa ontklent hier echter alle arrestaties. Er zijn slechts een paar vragen gesteld. Conclusie betaald Bavaria de Telegraaf om nog meer aandacht te krijgen?

Ik zelf vind dit ondertussen een dramatisch WK. Alleen Duitsland speelde leuk en dat doet pijn. Nog nooit werd zo duidelijk dat het WK met maar 16 landen moet worden gespeeld. Wie het aantal domme rode kaarten, blunderende keepers en slaapverwekkende, massaal verdedigende, robot teams ziet loopt toch niet echt warm. En dan die vuvuzela's, wie de lol ervan begrijpt moet dat toch eens uitleggen.  

Vandaag is eindelijk het WK begonnen. Ik heb meteen indruk gemaakt op mijn collega's in Brazilixeb door de eerste wedstrijd geheel goed te voorspellen in de poule en nu al een verpletterende voorsprong te nemen.

Om mijn Nederlandstalige lezers (zo die er nog zijn) wat boeiends te bieden zal ik de komende weken impressies van de Braziliaanse pers vertalen en uitleggen. Zo kan iedereen eens zien hoe er tegen een WK wordt aangekeken in een land dat wel serieus titelkandidaat is.

Binnenkort veel meer.

Tijdens het weekend had ik geruchten gelezen dat hij zou zijn overleden. Dit werd op internet nog tegengesproken door zijn vrouw. Hij was er slecht aan toe maar leefde nog. Toen ik vanmorgen op de fiets naar het station werd gebeld door Magchiel en te laat was om op te nemen, wist ik meteen wat er gebeurd was. Ronnie James Dio is overleden. Magchiel had het op het ochtend journaal gezien, waar het gisteren al bekend was gemaakt. Ik heb vrijwel geen tv gezien dit weekend en het nieuws kwam dan ook hard aan.

Dio is de stem van Heavy Metal. Geen enkele andere zanger zal zo vaak als voorbeeld en inspiratie zijn (of ooit nog worden) genoemd. Van de commercielere AOR tot de extreemste metal genres heerst er unaniem het oordeel: Dio is de beste zanger ooit. Na LP’s met Rainbow, Black Sabbath, zijn eigen band Dio is het aantal Klassiekers waar hij op zingt niet even snel op te sommen. In Nederland was hij vooral bekend buiten de hardrock wegens zijn zang op de hit "Love is All" van Roger Clover and friends. Ik herinner mij nog goed dat ik als achtjarige naar xe9xe9n van de eerste videoclips keek met de zingende kikker. Veel later leerde ik pas zijn Rainbow en Black Sabbath klassiekers kennen toen ik fan was geworden van zijn eigen band Dio.

Ik zag Dio voor het eerst live op pinkpop 1984. Deze editie werd matig bezocht met zo’n 20,000 man en Dio was de redder van het festival met zeker de helft van de toeschouwers die speciaal voor hem kwamen (al kwam ik ook voor Marillion die toen nog onbekend waren en als tweede band stonden te spelen). Een jaar eerder was zijn eerste album onder de Dio vlag uitgekomen Holy Diver. Dit album was als een bom ingeslagen in de hardrock gemeenschap. In December van dat jaar stond Dio in een uitverkochte Vredenburg voor een legendarisch concert waar ik helaas niet bij was. Bij een budget dat wegens zakgeld en bijbaantjes niet al te groot was, koos ik een maand eerder voor MSG en was er geen geld meer voor Dio in Utrecht. Sergio was er wel en de radio ook. Ik heb als het goed is nog ergens een bandje liggen met dit concert erop. Later werd het ook op video uitgegeven. Maar ik was er met Pinkpop dus wel bij. Dat jaar zou nog veel meer moois volgen. Twee maanden na Pinkpop ging ik met Sergio mee naar Karlsruhe voor het Monsters of Rock festival. Hier was Dio voor ons ook de beste band van de dag. In oktober zou het nog beter worden. De nieuwe LP "The Last in Line" was uit en samen met het onder Nederlandse kenners al razend populaire Queensryche als voorprogramma, werd de Jaap Edenhal volledig plat gespeeld. In de jaren die volgden kwam Dio regelmatig terug en wij waren er altijd bij.

Jaren later bleef Dio een steeds terugkerend fenomeen en altijd was het grandioos. In mijn Rio jaren heb ik Dio gezien met Ger van Efferen. Tijdens zijn bezoek aan de mijnen en haven in Brazilixeb kwamen we erachter dat we veel dezelfde bands konden waarderen. Het toeval wilde dat er die week een Monsters of Rock mini festival in Rio was. Samen met The Scorpions, Bruce Dickinson en Bonham stond Dio in de Metropolitan hal in Barra. Dio kwam er weer als overwinnaar uit. Terug in Nederland ging ik met Sergio begin jaren 00 naar Deep Purple & Orchestra in Ahoy. Hier zagen we voor het eerst nummers van The Butterfly Ball voorbijkomen met Dio op zang: Sitting in a Dream en natuurlijk het al genoemde Love is All. Na dit concert dan ook maar de CD gekocht van The Butterfly Ball.

In 2005 deed Dio de Effenaar in Eindhoven aan, waar Holy Diver in zijn geheel gespeeld werd. Samen met Sergio was dit naast sentiment "gewoon" weer een avond hardrock van de allerbovenste plank.  Een jaar later stond Dio op het Arrow Classic Rock festival waar we met grote getalen heen waren getrokken. Drie keer raden wie door velen als beste band van de zondag werd gezien. In 2007 stond Dio met Heaven & Hell of het Fields of Rock festival. Deze beste Black Sabbath bezetting speelde de Dio nummers perfect en ik weet nog hoe doodop en dorstig ik na een knallende Neon Knights een bar op zocht.

En afgelopen december zou Dio in 013 staan. Met Sergio en Magchiel had ik al afgesproken dat we hier weer bij moesten zijn. In November kwam het nieuws dat Dio maagkanker had en zijn tour moest afzeggen. Wisselend kwam er nieuws naar voren of zijn gezondheid. Heaven & Hell zou weer gaan touren langs de zomerfestivals en er gingen zelfs geruchten van een dubbelconcert met Iron Maiden op het Malieveld in Augustus. De tour werd twee weken geleden al afgelast wegens de gezondheistoestand van Dio. Toevalligerwijs heb ik dit weekend net de laatste Heaven & Hell CD gekocht. Dit is nu d elaatste CD waar Dio op zou zingen. Ik heb hem vandaag op mijn i-pod gezet en in de trein naar huis met de teksten meegelezen, wetende dat ik Dio nooit meer live zal zien.

Dio heeft vele teksten geschreven over goed en kwaad, donker en regenbogen, die allemaal heel goed gequote kunnen worden bij de nagedachtenis aan deze unieke zanger.  Ik hou het echter bij een onbekende ballad uit mijn Rio jaren. Ik had dit nummer "This is your Life" op een verzamel tape voor Josy in haar auto gezet en sindsdien is ook zij fan van de kleine man met de grote stem. Ik merk vandaag dat ik, bij dit soort confrontaties, nog steeds herstellende ben van een diagnose die gelukkig verkeerd was. Ik probeer het onderstaand refrein dan ook werkelijk na te leven:   

This is your life – This is your time. What if the flame won’t last forever. This is your here – This is your now, let it be magical.

En "Magical" was het zeker. Ronnie James Dio bedankt.

Luister hier: Dio – This is your Life

\m/       \m/

Rond 1990 kende het Paard nog een programmeur die wel van muziek hield. Zo kwamen ze op het briljante idee om eens in de maand een hardrock-zondag-namiddag te organiseren. Wij kwamen zo vanuit de VVP kantine aanfietsen om enkele geslaagde optredens van o.a. Sleaze Beeze, Helloise en vooral Shy te zien. Het absolute hoogtepunt was de komst van Watchtower. Deze band had net Control and Resistance uitgebracht en was het beste nieuws op technische extreme metal. En dat in Den Haag!! Daar kan die prutser die tegenwoordig bands voor het Paard regelt nog heel wat van leren.

De bezetting van Control and Resistance is naar mijn mening de beste van Watchtower ooit, al moet ik gelijk toegeven dat ik Billy White nooit heb zien spelen en deze samen met bassist Doug Keyser het meerendeel van de nummers heeft geschreven. Maar Alan Tecchio is in mijn ogen toch een beter zanger dan Jason McMaster die voor en na hem bij de band zong. Gitarist Ron Jarzombek is ook een gitarist met een geheel eigen stijl, die voor velen te nerveus is. Watchtower is dan ook een band voor echte liefhebbers of ook wel een muzikantenband genoemd. De Zang van Alan Tecchio is hoog en agressief, terwijl de muziek erg onrustig is. Ik vind deze plaat nog steeds een keerpunt in de hardere muziek. In die tijd kwamen er veel snelle en harde bands opzetten, maar niemand kon tippen aan de techniek van Watchtower. Hiernaast hadden de teksten ook nog iets intelligents te melden over Tchernobyl, sociale onrechtvaardigheid en manipulatie. Waarschijnlijk is Watchtower te moeilijk gebleken om door te dringen tot een groter publiek.

Na deze plaat uit 1989 werkt Watchtower aan de opvolger Mathematics. Het goede nieuws is dat hij dit jaar schijnt uit te komen. Een paar jaar geleden stond Watchtower als headliner op het helaas overleden Headway festival. Toen weer met Jason Mc Master werd er een klasse set neergezet en werden we omvergeblazen met een toegift waar de integrale 2112 van Rush voorbij kwam. Afgelopen maand stonden ze in Duitsland op het Keep It True festival met Alan Tecchio weer op zang. Dit heb ik niet kunnen zien en nu lezen we net dat Alan Tecchio weer weg is, omdat hij niet zo veel kan touren als Watchtower van plan is. Net nu er een nieuw nummer met hem op internet stond blijven er gemengde gevoelens. Dus de kans dat Watchtower weer eens in de buurt komt groeit, maar wereldzanger Alan Tecchio zal er niet bij zijn. Zolang Doug Keyser en Ron Jarzombek hun waanzinnige duels weer blijven uitvoeren zal ik er bij zijn. O ja ze hebben ook nog een drummer. 

Soms zit het mee en soms zit het tegen, zei een reclame ooit. Deze keer zat het dus mee. Ik reis (heel) veel voor werk en Josy en Tiago blijven dan alleen thuis. Tenzij het vakantie is en ik in de buurt moet zijn voor meerdere dagen. Dat gebeurt dus vrijwel nooit tot afgelopen week. Metal Bulletin organiseert elke twee jaar in wisselende plaatsen een ijzererts conferentie. Al onze klanten en concurrenten zijn daar en wij dus ook. Twee jaar geleden stolen ze mijn pinkstermaandag en gingen we naar Monaco, en nu ging bevrijdingsdag eraan om in Praag wat te confereren. Het grote voordeel was dat Praag aanrijdbaar is en Tiago schoolvakantie heeft. Dus daar gingen we maandagochten gezellig met z’n driexebn naar mijn werk in Praag. Om het rustig aan te doen stopten we op aanraden van Daniel (van onze klant in Duitsland) in Erfurt. Dit bleek een goede keuze met wat ouds en wat winkels en de eerste Weissbier.

De volgende ochtend door naar Praag, waar we lekker konden lunchen voordat ‘s avonds het congres begon. De volgende twee dagen luisterde ik naar presentaties of zat in besprekingen, terwijl Tiago Josy aan de hand van de kaart heel Praag liet zien. Dat hij ook aan mij dacht hoorde ik die avond. Hij had namelijk een gameshop gevonden waar hij graag met mij naar terug wilde. Als lokkertje wist hij dat er ook een hele verdieping met hardrock CD’s in die winkel was. En dat bleek nog waar ook. Leuke stad Praag, maar Tiago en ik zagen deze winkel toch als hoogtepunt.

Op de terugweg hadden we Tiago beloofd om Movieworld te bezoeken. Vorig jaar zouden wij onze vakantie daar bexebindigen, maar wegens redenen die ondertussen wel bekend zijn kon dat niet doorgaan. Nu wel en Het bleek een succes. Duidelijk rustiger dan Eurodisney konden we drie keer zo veel attracties in en was Tiago gelukkig maar soms wat bang voor de snellere banen. Ik heb de goede gewoonte om voor een werk reis altijd even te kijken of er nog concerten zijn in de buurt van mijn overnachtingen. Al een paar keer was ik dicht bij een succes, maar zoals aan het begin al gezegd, deze keer zat het mee. Transatlantic toert door Europa voor het eerst sinds 2001. 20 mei staan ze in Tilburg, maar aangezien ik geen kaartjes meer in de voorverkoop koop voor doordeweekse concerten en dit al snel was uitverkocht dreigde ik ze te moeten missen. Tot mij geluk zag ik dat ze zaterdag 8 mei in Keulen stonden. Dus van Praag via Pirna en Eisenach in twee dagen naar Keulen gereden. Daar hebben wij de stad gezien en ging ik naar de Live Music Hall in de avond.

Het leuke van concertbezoek in het buitenland is dat je nooit weet wat je te wachten staat en alles net even anders is. Ik kwam uit de metro bij het dichtstbij gelegen station en zag niemand die mogelijk naar Transatlantic zou gaan. Niemand had ook ooit van de LMH gehoord. Na enkele pogingen wist iemand mij toch de goede kant op te sturen en zag ik al snel een groepje mannen tussen de 30 en 50 jaar en wist ik dat ik goed zat. De Live Music Hall is echt een hal in een soort stads industrieel gebied. Duitsers en bijeenkomsten betekent Biergarten en die was dan ook buiten. Binnen bleek de hal een grote ruimte die versierd was met rode doeken en kroonluchters. Binnen bleek ook waarom ik niemand tegenkwam op straat, iedereen was er al en het was stijf uitverkocht. Ik bleek ook niet de enige Nederlander die een uitverkocht Tilburg ontweek. Ik kocht een halve liter weissbier en ging er eens goed voor staan.

Transatlantic is een project: Neal Morse ex-zanger/toetsen van Spock’s Beard, Roine Stolt gitarist/zanger van The Flower Kings, Pete Trewavas bassist/zanger van Marillion en Mike Portnoy drummer/zanger van Dream Theater. Live worden zij ondersteund op gitaar/drum/toetsen/zang en nog veel meer door Daniel Gildenlow van Pain of Salvation. Kortom het beste van de jaren negentig samen in xe9xe9n project en ze maken lange tot erg lange nummers. Als opener werd het nummer The Whirlwind in zijn geheel gespeeld gevolgd door een kleine pauze. Hierna volgt All of the above en zo hebben we er na twee nummers al twee uur op zitten!!! Het meest verbazingwekkende is wel dat zonder de nodige oefentijd de nummers van 80 en 30 minuten vrijwel feilloos worden neergezet. Het blijft vreemd om te zien dat de beste zanger van allemaal (Daniel Gildenlow) slechts in een ondersteunende rol staat, maar de rest kan moeilijk slecht genoemd worden. Na de eerste twee nummers volgen nog de ballad We All Need Some Light en het half uur durende Duel with the Devil. Transatlantic verdwijnt weer even, maar komt nog terug voor het korte Bridge Across Forever om af te sluiten met alweer een nummer van een half uur Stranger in Your Soul. Ik hield het vijf minuten voor tijd voor gezien, want ik hoefde niet mee te juichen na een "Thank you Germany". Nog wel even mijn WK 2010 garderobe op orde gebracht met een geinig oranje toershirt. Toen ik naar buiten liep stond er een rij, een hele lange rij en werd mij opeens het waarom van het vroege begintijdstip van 19:00 uur duidelijk. Elke zaterdag wordt de LMH om 22:00 uur een Rock garden. Dit leek een plek waar wij vaste klant zouden zijn als hij 20-25 jaar geleden in Den Haag had bestaan. Het nadeel van alleen naar concerten gaan is dat je in zo’n geval maar besluit om naar huis te gaan. Met drie en een half uur Transatlantic ging die tien uur open dus niet gehaald worden, maar kreeg de rij tieners/twintigers die binnen niet te zien waren even een spoedcursus top prog.   

Wie een kaartje heeft of plannen heeft om naar Tilburg te gaan volgende week zal hier zeker geen spijt van krijgen. Ik loop nog steeds met Is this really Happening in mijn hoofd en een smile op mijn gezicht.   

Doctor, doctor pleaaaaase; Only you can Rock Me; Lights Out; Ain’t no Baby, Love to Love; en ga zo maar door. UFO kwam langs in de boerderij en het was genieten van een avond oude klassiekers. Nu zijn er mensen (ik zal geen namen noemen, Peter) die denken dat UFO zonder Michael Schenker niet de moeite waard is. Die hebben het dus fout. Vinnie Moore stond erg relaxed de solo’s, loopjes en riffs van de heer Schenker te spelen, met hier en daar een kleine variant. Met zulke mooie nummers kan er weinig fout gaan en dat ging er dan ook niet.

OK de opkomst van Phil Mogg was niet allesbelovend. Een oude man die het liet lijken of 40 jaar S&D&R&R niet goed voor je gezondheid is. Zijn motoriek geheel aangepast aan zijn theoretische leeftijd en met een verkoudheid onder de leden. Maar, zodra hij zijn zeer typerende strot openzet blijkt hij nog steeds een van de beste zangers in het genre. Bassist Pete Way kon helaas niet meedoen aan de laatste CD of op tour wegens een leveraandoening. Dit verlies werd netjes opgevangen door een voor mij onbekende Italiaan. Oude kern leden Andy Parker en Paul Raymond voldeden ook nog steeds best.

Hebben we iets verrassends gehoord,nee. Hebben we genoten, jazeker. Volgende keer dus graag meer meebangers naast Hans en Magchiel.

Een orkaan van heavy gitaar en basloopjes ondersteund door stevige drums en overschreeuwd door de schitterende strot van Chris Salinas. Dat is Zero Hour live en wat heerlijk blijft dat geblaas van ze toch. Verschillende keren hebben ze Progpower en Headway al aangedaan en wat een feest. De broers Jasun en Troy Tipton zijn allebei geweldenaars op respectievelijk gitaar en bas, maar het opvallendste blijft hun uitstraling op het podium. Zij hebben het heel duidelijk naar hun zin tijdens de Nederlandse thuiswedstrijden. Ver van enig sterrendom (is ook moeilijk binnen de progmetal scene) is dit xe9xe9n van de sympathiekste bands op en naast het podium.

Ze hebben nu 5 CD’s en een favoriet kiezen viel niet mee. Mijn eerste kennismaking kwam met het conceptalbum "The Towers of Avarice". Hierna ontdekte ik de debuut CD en kocht ik de volgende drie CD’s gelijk na verschijning. Alles is goed, maar toch springt Specs er voor mij net bovenuit. Hier komt alles samen waar Zero Hour voor staat. Mooie lange nummers, zeer stevige stukken die via mooie breaks in hele melodieuze delen overgaan om dan weer vol gas te eindigen. Een mooie ballad, twee korte instrumentaaltjes en de eerste keer Chris Salinas on vocals. Verschillende zangers gingen hem voor, maar hij past in mijn oren toch het beste bij Zero Hour. Zijn range is enorm en live staat er een monster op het podium. Ze mogen dan ook vaak terugkomen naar Nederland. Deze keer geen instap tips, want Zero Hour is alleen voor de zeer getrainde progmetalist.